Co warto zobaczyć w Kazimierzu Dolnym

• Zamek

Zamek obronny na kazimierskim wzgórzu powstał za panowa-nia Kazimierza Wielkiego. Jego burzliwa historia wiązała się z licznymi wojnami, co spowodowało, że z kilkuizbowej, piętrowej budowli pozostały dziś tylko ruiny. Warto odwiedzić to miejsce przesiąknięte duchem dziejów, które tutaj szczególnie odcisnęły swoje wyraźne piętno. Tym bardziej, że ze wzgórza roztacza się widok na piękną panoramę Kazimierza oraz uroczą dolinę Wisły.

• Kamienica Celejowska

Kamienicę Celejowską nazywa się inaczej pod św. Bartłomiejem ponieważ na jej fasadzie, w attyce po prawej stronie znajduje się figura tego świętego. Zwano ją również kamienicą Czarną ze względu na ciemną barwę tynku ściany przedniej. Powstała prawdopodobnie w XVI wieku. Została wzniesiona z kamienia wapiennego dla zamożnego kupca i rajcy kazimierskiego Bartłomieja Celeja. Kamienica ma dwie kondygnacje o typo-wym układzie wnętrz: na parterze obszerna sień i przylegające do niej dwie sale, na piętrze cztery pomieszczenia przykryte drewnianym stropem, z których największe ozdobiono kolumną umieszczoną pomiędzy oknami. Bogata dekoracja fasady zawiera wszystkie charakterystyczne formy stosowane przez ówczesnych rzeźbiarzy i muratorów: zwierzęta, ornamenty roślinne i główki cherubinków.

W dekoracji attyki znalazły się również figury Chrystusa, Zbawiciela Świata i Maryii, jako Królowej Nieba. Po lewej stronie znajduje się figura św. Jana Chrzciciela z krzyżem, a po prawej św. Bartłomieja, z nożem, jako narzędziem męczeństwa.

• Baszta

Na szczycie wzgórza zamkowego zachowała się także pięciokondygnacyjna wieża z przełomu XIII i XIV wieku, która pełniła funkcje obronne jeszcze zanim wybudowano zamek. W najwyższym miejscu jej wysokość wynosi 19,2 m., a obwód baszty to mniej więcej 32,5 m. Ponieważ wraz z wysokością zmniejsza się grubość muru, przekrój poprzeczny zmienia się od 2,20 m. do 3,40 m. Od zachodu na wysokości 6 m. znajduje się sklepione wejście. Prawdopodobnie, zgodnie z późnośredniowiecznym systemem budownictwa obronnego, łączyło się ono za pomocą zwodzonego mostu z rampą.

• Kościół Farny

Smukła gotycka bryła posiadająca renesansową nadbudowę i dekoracje w krótkim czasie stała się wzorem, na którym zaczęto opierać się przy modernizowaniu innych kościołów gotyckich i przy budowie nowych obiektów sakralnych. Jej historia sięga prawdopodobnie XII wieku, kiedy zgodnie z przypuszczeniami badaczy istniała tutaj murowana świątynia w stylu późnoromańskim.

Na przełomie XIV i XV wieku powiększono nawę, a od zachodu dobudowano wieżę. W 1561 roku ogromny pożar miasta zniszczył gotycką Farę. Odbudowę rozpoczęto już w duchu renesansu, ok. 25 lat później. Wówczas otynkowano kościół naśladując okładzinę kamienną. Prace zakończono w 1613 roku.